جان مي دهم به گوشه ي زندان سرنوشت
                            سر را به تازيانه ي او خم نمي کنم
افسوس بر دو روزه ي هستي نمي خورم 
                            زاري بر اين سراچه ي ماتم نمي کنم
با تازيانه هاي گرانبار جانگداز
                            پندارد آن که روح مرا رام کرده است
جان سختي ام، نگر که فريبم نداده است
                             اين بندگي، که زندگي اش نام کرده است
بيمي به دل ز مرگ ندارم که زندگي 
                             جز زهر غم نريخت شرابي به جام من
گر من به تنگناي ملال آور حيات 
                              آسوده يک نفس زده باشم حرام من!
تا دل به زندگي نسپارم، به صد فريب 
                              مي پوشم از کرشمه ي هستي نگاه را
هر صبح و شام چهره نهان مي کنم به اشک 
                              تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را
اي سرنوشت، از تو کجا مي توان گريخت؟
                              من راه آشيان خود از ياد برده ام
يک دم مرا به گوشه ي راحت رها مکن
                              با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!
اي سرنوشت، مرد نبردت منم بيا
                             زخمي دگر بزن که نيافتاده ام هنوز
شادم از اين شکنجه، خدا را، مکن دريغ
                             روح مرا در آتش بيداد خود بسوز!
اي سرنوشت! هستي من در نبرد توست
                              بر من ببخش زندگي جاودانه را!
منشين که دست مرگ ز بندم رها کند 
                             محکم بزن به شانه ي من تازيانه را!
                                                                              فريدون مشيري